چه پیوستگی غمگینی جهان هرگز بیدار نبود برای مهربانی دستهای ما و در انزوای خاموشِ باورهای بیهوده هرگز چشمها را نگشودیم برای دیدنِ دوباره ی دنیا.. ما پیش از آفتاب غروب کرده بودیم ...چه ویرانی نفس گیری ...... نیکی فیروزکوهی...